Sölumaðurinn.

Eitt sinn var maður sem flestum líkaði mjög vel við. Hann var áberandi myndarlegur og var sí brosandi og elskulegur. Allt í kringum hann virtist alltaf vera svo auðvelt. Hann hafði svör við öllu. Alltaf vel klæddur og snyrtilegur. Hann var þekktur fyrir óseðjandi þörf til að eignast hluti og taka áhættu. Hann keypti allt sem hann komst yfir, ekki af því að hann þurfti á því að halda heldur einfaldlega vegna þess að það var til sölu. Hann keypti líka alla happdrættismiða sem hann vissi um. Hann spilaði í öllum getraunaleikjum sem hann gat. Hann veðjaði stórt, tók alltaf mikla áhættu og virtist alltaf komast stórslysalaust frá öllum þessum glæfraleikjum.Ég á'etta, ég má'etta, ég ætla mér að fá'etta, sönglaði hann oft í gríni.

Óneitanlega voru margir sem hugleiddu í alvöru að fylgjast vel með honum og taka hann sem fyrirmynd.  

Auður hans óx með hverju árinu og umsvifin sömuleiðis. Fólk tók þó eftir að hann keypti sífellt undarlegri hluti eða fjárfesti í siðferðilega vafasömum verkefnum. Ekkert stöðvaði hann ef ágóðinn virtist mikill. Hann sagði áhættuna gefa sér lífsfyllingu. Hann virtist óstöðvandi í velgengni sinni.

Dag einn rakst hann á grein um alþjóðleg líffæraviðskipti. Fyrir flesta hefði það verið óhugnanlegt lesefni. En ekki fyrir hann því þarna sá hann aðeins viðskiptatækifæri. Hann hafði samband við fyrirtæki sem sérhæfði sig á þessu sviði. Strax að loknum þeim fundi fór hann í ítarlegar rannsóknir og var metinn í hæsta gæðaflokk: ungur, hraustur og með eftirsóknarverð líffæri. Frá þessu sagði hann hverjum sem heyra vildi og hvatti aðra til að gera eins.

Nokkru síðar gerði hann samning við fyrirtæki sem fáir höfðu heyrt nefnt opinberlega. Enginn vissi hvaða fyrirtæki né hvað stóð í samningnum. En eitthvað stórt hlaut það að vera. Hann sagðist hafa lesið samninginn þrisvar sinnum. Sum ákvæðin hafði hann ekki skilið til fulls, en þau skiptu ekki miklu máli þar sem upphæðin var svo há að hann ákvað að spurja engra spurninga. Skrifaði óhikað og sigurviss undir samninginn.Eftir það virtist hann bókstaflega baða sig í peningum. Samt, þegar frá leið, tók fólk eftir því að hann virtist þreyttari, veiklulegri eða sífellt einangraðri þrátt fyrir allan auðinn. Brosunum fækkaði og hann hafði ekki lengur svör við öllu. Eitt sinn minntist hann á að hann hafði tekið eftir undarlegu öri á kvið sér. En síðan vildi hann ekki ræða það og kannaðist ekki við að hafa sagt eitthvað slíkt. Honum virtist það vera mikið í mun að fólk héldi að allt væri í besta lagi hjá honum.

Hann birtist reglulega í slúðurblöðum, vel klæddur, sigurviss, brosandi og sífellt ríkari. Samt komst enginn nálægt honum. Hann átti hvorki maka né vini sem sáust opinberlega með honum. Forvitnin jókst. Fólk fylgdist með húsinu hans. Blaðamenn biðu fyrir utan hliðið.

Svo, einn daginn, hvarf hann. Engin skýring fannst. Engar líkamsleifar. Engin lausn. Ekkert. Með tímanum gleymdist hann.

Árum síðar höfðu flakkarar tekið yfir húsið hans. Þegar einn þeirra var að gramsa í eldhúsinu fann hann miða, gulnaðan af aldri, sem virtist vera einhvers konar samningur. Samt var erfitt að átta sig á því vegna þess að letrið var svo máð nema þessi setning: Samningnum er nú að fullu lokið.

Hörður Torfason 2024.